Geleceksen gel artik

Ben ağlardım gün batımlarında. Bir sen bilirsin birde ağaç dalları.

Yapraklar hüznüme koşardı, rüzgar feryadıma, sen acı bir tütsü olur

dolardın yüreğime.

 Seni ilkin böyle tanıdım. Saçlarının rengini hatırlamıyorum;

ama gözlerin grup vakti kızıllığını andırıyordu.

Uykudan yeni uyanmış gibi mahmur.

 Şiirler okurdum sana ağaç dallarından tutunarak. Gözlerine

bağışlardım bakışlarımı. Sen çok uzaklarda değil, yanı başımda

ağlardın ve ben ilhamımı narin göz yaşlarından alıyordum senin. Sen

benim her gün yeniden dirilişim, sevincim, sevgim oluyordun.

Tıpkı dün gibi uzaksın şimdi. O zaman varlığının sarhoşluğuyla,

şimdi de yokluğunun acısıyla ağlıyorum gün batımlarında. Her gün

batımı acı bir tütsü,

vaftizlenen rüyalarımı kırbaçlayan deli bir hoyrat.

Martılar olurdu mısralarımda, denizi yararak ilerleyen vapurlar,

çocuk sesleri, genç sevgililerin taze bakışları, toprak kokusu,

çimen rengi, albatros ve de aşk celladının kemendine takılan

kaytanlı, fosforlu sözler…

 Sen şiir gibiydin, mısraya benzerdi bakışların. Gülünce çiçekler

açardı yanaklarında, bahar olurdu, yaz olurdu. Sen sevdiğim, yitip

gitmesini istemediğim mevsimdin. Karlı kış geceleri sımsıcak

şöminem, umudum, ekmeğim, aşım, kimseyle paylaşmadığım arım, züllü

yarınımdın. Sen benim masmavi göğümdün. Gün olur kitaptın

avuçlarımda okunan, gün olur şemsiyeydin yağmurlardan koruyan ve gün

olur “bendin”,

”sen” olmayı dilediğim zaman.

 Bakışlarını en çok sen olmayı düşlediğimde seyrettim. Tebessümün

okyanuslar kadar derin, baharlar kadar narin. Seviyordum seni

tepeden tırnağa. En çokta bakışlarına hayrandım bakarken gözlerimin

rengine. Ve bir şeyler akardı o an coşkun bir sel gibi yüreğime.

Seninle dolardı tüm azalarım. Yeni uyanmışçasına bir tüy gibi

hafiflerdim esrik bakışlarında. Kanat çırpardım, mutluluk denen o

kutsanmış sevdayla sarmaş dolaş olurdum, bulutlarda gezinirdim,

göğe, maviliklere değerdi başım.

Sen mevsimdin bağrımda; taze çiçekleri olan, serin bir meltem gibi

umutlarıma, ruhuma, güzel yarınlarıma dolan. Sen bir mevsimdin

bağrımda. Yüreğime akan bir ırmak, bir pınar. Aşktın, parıltıydın

gökler kadar yüce, denizler kadar berrak.

 Ya şimdi nerdesin ? Hangi iklimde, kimin mevsimisin? Gözlerin hala

grup vakti kızıllığına mı çalmakta, hala okyanuslar kadar derin mi

tebessümlerin. Beni unuttun mu, ağaç dallarından tutunarak sana

şiirler okuduğun gün batımlarını

bizi dinlemeye gelen kuşları, rüzgarı, martıları…

 Seni bilmem, ama ben hala aynı yerdeyim. Kıpkızıl akşam

manzaralarını andırmakta yüreğim. Döneceğin demleri avlıyorum. Bir

ben bir de ağaç dalları biliyor şimdi yüreğimdeki yangını.

Birde... Geleceksen gel artık...